Terug naar hoofdmenu zonnecollectoren.

Een bak van 12 mm multiplex.

Isolatie van 10 mm rondom ingelijmd.

Vermits ik in de winter met volle zon reeds temperaturen meette van 103 °C ben ik overgeschakeld naar een ander isolatiemateriaal. Piepschuim of polystyreen of "easy mo" begint te smelten rond 95 a 105 °C!

Overgeschakeld naar polyeruthaan met als probleem dat dit enkel in 3 cm dikte te koop is. Bijgevolg moet ik het zelf proberen te snijden op een dikte van 1 cm. Met een weerstandsdraad uit een haardroger en mijn voeding van 3 ampere 30 volt lukt het vrij goed.

Aluminium bescherming rond de kast geplaatst.
Aluminium plaat van 10.5 cm geplooid op 1 cm, 1.2 cm, 7cm en 1.2cm.

Aluminium folie op de isolatie geplakt met behangerslijm, we zien wel of het houdt.

De aluminium kader die het glas of polycarbonaatplaat op de kast houdt. De hoeken in verstek gezaagd en daarna gesoldeerd.

Oefening baart kunst, solderen is niet gebruikelijk met aluminium maar het werkt wel degelijk en het is sterker dan het aluminium zelf.

De binnenzijde van het aluminium profiel.

50 meter koperen tube van 8 mm op de rol recht getrokken. Blijkbaar waren de rioolputjes juist 25 m van elkaar dus 2 putjes verder de andere lat erin en trekken maar.

De collector in koper. Acht buisjes van 8 mm geboord in een 22 mm buis. Nu nog aan elkaar lassen.

Gans de collector omhoog gezet om goed te kunnen lassen. De linker en rechter buis dienen om de collector op maat en bij elkaar te houden tijdens het lassen.

Om de gaten te boren in de 22 mm buis (onder en boven) heb ik een mal gemaakt, afmeten is niet meer nodig. Buis in het bakske leggen, de mal er op en de gaten door boren.

Gans de collector in elkaar gezet.

Resultaat met autogeenlassen.

Aluminium platen op de buizen geklikt en nog niet geschilderd. Om corrosie tussen het koper en het aluminium te vermijden heb ik heat sink compound (Dow Corning) tussen beiden aangebracht. Het is een warmtegeleidende pasta. Uiteraard niet zo zeer voor de warmtegeleiding maar om galvanische corrosie te vermijden. Het smeert wel niet zo makkelijk uit!

Om het gewicht te beperken heb ik polycarbonaat platen gebruikt van 6 mm en 10 mm. (restjes). De onderzijde heb ik opgespoten met siliconenkit en niet afgeplakt met aluminium tape. Wanneer het water van de plaat naar beneden loopt bestaat de kans dat er water tussen de tape en de polycarbonaar plaat komt en zo in de tussenwand terecht komt.

De bovenzijde heb ik afgeplakt met de originele aluminium tape.

Als afdichting tussen de kast en de polycarbonaatplaat heb ik zo'n soort van tochtstrip gebruikt.

Dan de polycarbonaatplaat er op en dan de aluminium kader er over heen. Met klipsen spannen we de polycarbonaatplaat tussen de kader en de kast bij elkaar.

Het vastmaken van de kader op de zonnekast. Eerst had ik gedacht aan een soort van valiessloten, je kent ze wel. Je haakt ze achter een lipje en plooit ze toe waardoor beide delen tegen elkaar worden gespannen. Prijs 1.35 € het stuk en ze waren dan nog niet eens roestvrij.

Het maken van een klips met een aluminium lat van 2 cm breed en 2 mm dik lukte vrij goed, vind ik! Geen gaten boren en geen kans op lekken en gemakellijk terug te demonteren. Deze klips is een van de eerste modellen, de volgende heb ik iets groter gemaakt en een knik gegeven in het midden zodat er wat veerkracht op zit.

De achterzijde heb ik later geschilder met een zilverkleurige verf.

Met de 6 klipsen.gemonteerd werd de kast van 12.7 kg ook zeer stevig. Dus bij gebrek aan iets beter hou ik het zo.

Na lang zoeken een plastiek dop gevonden die om te vormen was tot mof. Met een potboor er een gat van 22 mm in geboord.
Als hulpmiddel een stuk van de borstelsteel gezaagd ... die van ons weet het nog niet!

En dit is het resultaat, de buisdoorvoer door de kast is waterdicht, de binnenzijde wat aangespoten met mastiek. Omdat ik de zonnekast niet te dik wou maken heb ik de aluminium kader aan de buizen een beetje moeten wegboren.

Eén kast is gemaakt van 12 mm watervaste multiplex zowel de zij- als de achterkant, isolatie 1 cm binnenin. De zijkanten zijn met aluminium plaat van 0.6 mm bekleed. Glas van 4 mm dikte en een aluminium kader van 2 mm dik. Totaal gewicht is 28.9 kg wat redelijk zwaar is.

Tweede zonnekast gemaakt met zijkanten van 12 mm watervaste multiplex en achterzijde van triplex van 4 mm. De zijkanten bekleed met aluminium van 0.6 mm. Geen glas maar polycarbonaat van 6 mm dik. Totaal gewicht van de kast is 12.7 kg.

Koperen platen.

Vermits de warmtegeleidbaarheid van koper het dubbele is van aluminium heb ik besloten om bij de volgende collectors koperen platen te gebruiken ipv aluminium platen. 6 m2 meter koperen plaat gekocht van 0.6 mm. Blijken die dus een pak zwaarder te zijn dan aluminium en moeilijker te bewerken! Ik had beter koperen platen gekocht van 0.4 mm denk ik. Iedereen gaat natuurlijk zeggen, wist ge dat dan niet? Ik had hier dus niet bij stil gestaan! Maar allee, onder het mom, moeilijk gaat ook doen we verder.

Ik had reeds 3 collectors gemaakt van 1.5 m op 0.72 m met aluminium platen. Hier begin ik aan nog 4 andere collectors van 1.00 m op 1.5 m met koperen platen.
Het snijden met de schaar ging veel moeilijker.

Het persen lukte nog net maar de buis van 8 mm zit niet zo strak in de koperen plaat. Koper is blijkbaar minder veerkrachtig dan aluminium. Ik had nochtans halfhard besteld net zo als aluminium. Platen voor 1 collector van 1 m op 1.50 m wegen dik 8 kg.

Doordat de collectoer 1 m breed is zitten er 11 buisjes in ipv 8 buisjes. Door de koperen platen iets korter te maken, zodat er 4 onder elkaar komen, ging het persen al veel beter. Hierboven de montage van een collector, volledig in koper van 1 m breed en 1.45 m hoog.

De achter- en voorzijden van de collectors zijn in een witte hechtingsgrondlaag (hechting van de verf op nonfero) gespoten.

Daarna de voorzijde met bordenzwart gespoten, dit is een matte verf zodat de stralingswarmte goed geabsorbeerd wordt en niet weerkaatst wordt. De achterzijde van de collector blijft wit! Het is zo dat een zwart oppervlak warmte uitstraalt en het is niet de bedoeling dat er aan de achterzijde warmte wordt afgegeven. Witte oppervlakten daarentegen stralen geen warmte uit.

De 4 collectoren gespoten in bordenzwart kunnen nu drogen in de zon.
Eigenlijk zou er een spectraal-selectief laag op de zonnecollector aangebracht moeten worden. Meer uitleg hierover vind je hier (spectraal-selectieve oppervlakten).

 

Het maken van de klipsen om de kader en
policarbonaatplaat op de kast te houden.

 

1

2

Beginnen met een 1,5 cm plaatje van 21 cm lang

0.5 cm kantje aan plooien

3

4

Een U plooien van +- 0.12 cm, deze haakt over de achterste rand

5

6

7

8

De U zit nu aan de rechter zijde geplooid.
Om de lengte van de klips steeds op de juiste maat te plooien, heb ik een metalen staafje juist op maat + 2 mm gezaagd. Hier rond wordt de volgende plooi gemaakt.

9

10

De laatste U die over de voorkant van de aluminium kader zit wordt nu geplooid. Steeds proberen om rond een metalen stuk te plooien dat de juiste maat heeft.

Dan een stukje afzagen zodat de klips niet tegen de polycarbonaatplaat komt te zitten

11

12

Resultaat.